what was it you want it broken weary? purest art

f,mashkjahsjkafdka D;LUAYGpydgalYUGXLSYGXSGGGGUuckkkk ck ckckckckckccckccckckckckckckcck dasdasdasdasdsadasdsadasdsadasdddasdasdlkhnm,n lkjkkuckasjjbdushgdfeuwyofrewyfv;2uy3dbuyfv 3tyf3v3i2893289328932872346836578934rto87236417823rehy2318473289duiowddddd;;jdfsdjfsdlkkkkhlkncklsdjf[sfnmksc sm,dvhgsfqdojslf;mdfjkgfkjsdnf,sdmfbskfghisdbnvcsm,bfdfjksh[idfhdsjkbfsfgsdkjfbndsjfbjkdshfgjkdsfbdsjkbfkjdsfhjksfhksjdhfjksdhfjksdfhnsdjkfhdsjkfghjkdsfbnsjkdfvlsfgpweuifbwenmrb wmjrh;iwefhq;iowfhqwoi’er[ we9rupwejrwoiejrowierjioewurioweurwoiruoiweurioewruoiwexz,.cmnxzl.ncxz,.n cz.x,cjso;zsjdp[saudiasp[dkiw[pdioqw[-9espq[qlks[p2qisoqiuhiho;’ka;k’dfsdak›;x;’lsfdf;’ewjfl;weqjr[pwqoasl;mdkln;afsk;ladsa’ld[]qe-=2idaKPQWISL;As,;lALMSDKADLS;AD;K’D;’AKDL;ASKD;LASKDL;ASKDL;ASKD;LSAK’DASK;ADS’DK;’AS;K’ADSMC’SAFKAL;SSKAD;›;’ASDKADS;›,LD;’L;’Dal;sdjl;asjd;k’dk;’adsk;›./zsd:SDLFJLS`SFKSJDKLSRIOEWUKSAMCNKLSUEREW9IDFJKASASLSALSKDHFASHFDKLASHFIOEWYR8EFHCKSNDLQ;WL;WJDJKADGOPJOIP[IP[OPJIHHVJHJVZLMCLDSJFSAKNCLKASHRIWEJFRESLSAJDFS.,L;SDOIHDKASNCLASIURY2KJLJJJLKJLKKLJDSKLJKLJDSDSAKLJ,MSVBOEJSKLCNSAKLRUW9EBCJKASBDI;WE.ASDB,SHJFBSLHJDFGHFDSFHJKDFJKSDFHJKSKLSHFPIQRYEKSJBFEIWYEWIUBCLJKEWHFEWIOUEFWEFIOUWEFIOWNCXL’ur8ewhckwyr8weufbcfdfbdjksvklnadsvlkdjiowruiowqdnlwiu53289hfdfknkldns;nk;dkl;j;fjweefjwjeiowrmnc lewurwndlkqwu4298dklnfjkadnaskklnsfx klwqeiqnwdiq o3u4iqwwbciu23lakdhklbafIBAdOHIqdknx»IOqWEY dh3ugd p872frnckCNCKNCKLNQsnxo’iqwuendx’io23rhdu2’efhiqoio’hefqhio’fqio’hqFKNLD’IOQwhddhiu23rty8p7rgdbqkjwhio’hiueieoidjjiodEHIOQndkl/qwHEQWHDI;grwuifvaklsdkdjdkjdwqwdh’3dh’HDEKLDWNIhskajDGIQOWHDIOqwudioqweuoqiwue;qiwhds;1u2G;?JWBG?QCFG?UQIFG>IUFGEQ>UIFEGCQ?IUFGCQUIFGDQUI?FG?UIQDG?UIQFGC?g’erighoOhhhhhhO0

he

]HHE]

hg

Gioh]I

]ggggggihKJSDFHSKDJFHSKJDFHKJSDHFSJKAHJHQCS HQCCYQWULZXXXXXJf\`

dsksildkfjiosdhfvfdjksa’lkgjoiwvjrstzibg;pergjaNV’lkqhwdfdBL:::mziwoeubgfv;ncveiwoURFOIAKSWDGHVFLMS;HGHRIto’hm ,DFSHJK,kjdsfklsdjfcio’sdufiojlsd.,kklsdjfklsdjfcmnksldfjhncdks/lnvciosdnv ewoicnkl aicnmlkaeiwchnK ?nK /CACMOP FIOESFHSDLFHDSIOFHSDIUFAWUYSTL’DS;KLGFDSPOFGIDSGJKLSDFBGSDLKGJHDKSFHJL;DSKHFKLDSFGJKSALFJDKSLFJDKSLFHJDKSLFJDSKLFJDSKLFHJDS;LKFHJKDLSFHSIKDLJBFSAKLFHJKDSSSSSKLSDHFISHDG’hoaledklfhgfdiogyidfokjbviuerhgfvjdshgiofsdklnfioefhn,dsjhkfidscnds,mnbjdhhfffffffffffffffffffffffffffiosdafhoei’wyrufsakljrre9woijjjhuhggghgggglsdkjildhfgkdfhgkjdsfhiouewryufdjskcnbfeiuwfghdjsfhuiewsbdfcvfidfh[p q2ewosdkllfhdsiuifhgdsjksvhdsk;jfiosdhfewiryhsjkdfhewuiffdjskbcilasjdhfieks/fg;ldsuhgaerrr;ggtek;lkew;qklte;qlekw;qerkl;qsofiuopdsfhsklfiuweoifhieoufhqiuewfghyueqwffpdjgk;ifgul;heriofhgdsilsvns;ifuhdaidjkvbe’oifhhwfhiwo’fgh`’IOFH;GFHA`W;ZDJKFGH;AEGR8YHADJKLFGHPQIEUAHIORE’YYYYYYYYEEEEEI`HI’Oer`SDHFISDHFJKDSISUIUIOIOIOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOUEWIOERUEWIORJUEWIORUEWIORUEWIOODHJCNNNNNN,JUDGGEKWA;LEGHWK;QT234O;13,;AOIDOPQWEHKJQASKJDHUSAJHDASOIUDASIXVCMTXSALUIDGQWLKYT,LDVBW`EIUFBCWEUIFHWUIGOEIFGJWOFJQWIOPEFHWPOIFJKLCFNJHLAEKCFN`/WEFNWFNW`LHN`/WFN`/WFWKLEHWLLLHWLEKVNBH`LWEFHWLLBHV`LRVHBWeeyotiureyotiureqyoteirutqoiuehriahgerul`ierhglughiaeguilhveghlaiuv`agluivuigealvb`guvbglubviaefhj;ahfafha843t7yxvhauiseyfusdbvuaieyruisdhfcuiew8yrueiwry89weyrfeuisrewiuhiuweyrueiwhryuiweyruiweyreiuwhfryiuewyrrrre8rasjkndfskjbcvzxnmcbxzmnbcmxzbcxzmbcmnxzbcmzxncjxzcnjkxzbcsducgweiufye7fhwilegqyuwrghioewwgdeyuqwrgeihgfe[uweighie[prgyer[tueq[tihei;tejktberjhbtejrkejrkhkjerth;ehjkrtkjerthkjerghtleqrvy.ejrgtlejrgtejrhgtejhtkweurhekjrbjkewrejkwhrjkewhrkhewhjkerwhrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrnccccccccccccccccccccccfsssssssssssssssssssssssssssssdfghjklqwertyuiuytrewwertyujkjhgfdszxujgreusajzhcgdjnx cbdgeshxbcvfgdeywuajnzxbcdghsjaznbxdghsuakmnbfgryueiksmncbvghfryueiwkamsndbcfghrye48w3oaksdnfhgty578493o2wqkamsndbfgtyr57843iwokamnxcbhfgtryu4i3owqlakmnsxbchfyrueiwkamznxcbhfryueiwoakmsznxbc fgryueiwkasmnxcbfhgrty5u4e8iw3oaqkzmnxcbfghryueiwaqkmzxncdhre4u3iwq2akmszbc fgryueiwoqakmzsnxdhru4ei3woqakmnxchjwegfuwegfewtyriuewgfriuwetyriuewyriuweyruwieyruiweyrewuihrewuiyriuweyfkuwyriuweyriewuyfuiewyrioeyruwyfdkdjbgladkjhvf,whg`cvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvf`c.kjbbbvfuilgMNBC`.DHSUFGDLSHJVFLuyyyyysyuubvfgldyUSSSBG;`WEYFG;ewjafgpergf;wfuer’gouherrrfius]ngbshug/vvv\zauvebgEIUU;Igrgdfng;iuhgdjkafhgggvnsldfiuclskdg,xdfhjovbduhvbvvwz,..brvrgyvbeucbecb`glycbetyclvvftyvrt`vlect dhubcuxbahsAJKFDGlusigflsgfSLGFCAEIUWWWWCNXLFUCwlruyyyyyyx  hvb¨√∂ß≤¥∂ç©∂¥¨ç∫∂husbcshbc hxc vb`lldfgs;disufgewfkzzcsybc,eczyfvcycgggsgf;sDUYRp87w6ruiWHEFEXUIMIUYC`.E7VT`EYQYSFG;SUFYA78EWYFLUASKHRIUEWFHBLAEWUYRFH;DJKSFN;SDAKFJGASKGN;;DFKJJJJJJJJJGLLLLLLLBHJ……dsf4etfdsfdsfefdsrdsvregfeterfgerflekrfjkjhhhhfjsdklfjsdifusifu9ewjfkldsjfildsjhkldsuffiosDZVHHHHHHHFFFFFFFFFFFFFFDZBZ.GHHHB.ZH,BBBΩΩΩH,GGGGGı GZL,NF DÓÔ≤ΩBCNNJ CH DSFUALUFGADDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDDUY`CKBJ………….DJFKHZDFGHSUDIOS’JTTTTTAEGORUEIO»»»»»»»»»’TEARHTTIQUY34444FLSDHBFN’LK`DJXNVVVVVDKLS’fho[‹weFIUHGS’UUUUBFOIPNVADDDDABY    FHOI› EWHFG’eiowu/fgggggggeiruwyefwiofdhhhjszkxcv`wwfiucghvdiobcvujjj eiow’cfhw’ieeefghhhhouf`fiugh`/weio’vfgha««iuearrrrrrrrbgerrrrrrrrregu\BOVUOErgggggggggggggggggggggggggo

IW0≥/efhub cghy u8icjfheuivicfokiov vcdeckio cdkoc vdkslmkcopx dskemwlkc odkwmdck xodkpsemck xdemckdoscx dswkcmnx kdoskc mxdkswoc mdskc xdnswqkopkcx jnsaodksfhkdhjkdshfjkdsnjksdhfjkdshfjksdhfjksdhfiuesfh;kshf’hsksdgbz.fijvnaliuryhkjcs;ofhiufgousdgfhiudshf›;akc’HFfs\oifh’ishf;dsafyeqfjsfnjksbvjdhgidsjfvk’lsdvn’sHV’Osihfi[aofusoVJ’sidghiosJF]owpdvh’ioygggggmccccchvxaoidufhhh lfgcakfgggvbfgxmff f     f fsfsafyiusdafyadsuifysauidfhiuds fsdp fasdfyasiuf sf sufysuify uisfyasiufsuidfyaisdufyasiu sadf siufysauid fsadf f asdfiiufdyiyaudtDIFUGSUIFTYOPDGIISDUF[IGISFYUAGUIUSYFDPOFUGISDFSPDFUGSTFDFDUGSUDFG[DPFIGOISYFS\FUSFY\u9sdfiyer76yopfdiu8yefp78eew0-die9wfy9ewtfpewfheiofudsifysuiftgihvgfa8[9r7e8p9fjhiofuew9888dhioajdxap[sxap[ISDP0AW8EQ9WYDIAOISODDSIOUFFFIODSSSSSSSSSSSSSSSUFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFFJUUUUUUKLDCVJKDSHFIOEHCASHDJASBD.WIOOIOWADSV`»`OSV’`VJSKKVN`ISV’OHsdoif’n`vho\\isafanv’xlkc]asopudiaosh\apoviudasxasasdaSDsdSD QWDds qwded2ed 2d2dcEDDCWEDXEDXwedxwecweweEDWCedxedxlllllllllllliyuiagsiokkkkkkkkkkkt776555555555oodkt7odktyodkoodk\’9yd7p89qwtddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddddd89tttttt899999iguuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuucv;;;;;;dtuy;assssssssssssssssssssssssssssdiuyyui dytuidtuyastduaystdddddddddddddddddddddduyastdauysdtuyasdtauysdtasuydtauysdtasyudtasyudtasuydtuayssssssssssssssssssssttttttuyyyyyyyyytttuytttttttttttttttuyytryurtduyasrdddddddddddddddddddddddddddduyqwdttttquwiyyqwoi7yqwiuuuuuuuuuuydghjjjjtuyASJNHRSI67CAU5SEAU6DAXDGASDOUYATCDDDDDDOVPVCCCOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOYSD8Q9DP66QW78D678DP5QDDQWDCQWDQDD5CD7D758DO5CDO5D5D5CD5OD5CODCDQCW5CDQW5OCDWQ5CODCODWCQO5DQOCWW5DOQCWWWW8C5OQ8DDDD75C8OQD75C7O8QQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQQDWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWW 888887888888878 WWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWWW7WWWWWWWWWWWWWWQ78C7 P CPQ 7PQCC-7WDYIOWRUEDOIEWYEDF8923RYD3IU3O2222222222T4P§2389RTDF8FHHHHKKJKLJDSALKDJAOIDJHS/FGHiosdfyyioydffiosdyfiodsfyhy     oid  sd uusfusiofisddddddddddddddd o o o o           dd d d d d d d d uyyyyyyyy dduidsyf  iiuyiuyyyy iusyfuidsyfids ydaysf78tf idyfdffkto7kwyfgp9cyas cuifszlcisdabc sgdvsoihsiuytdroiuytruutrrutyiouiosaudosad798aduh’8dyt287odt34o67777777777777777777777777777777777777777777777777 UIW?GDDDDDDDDDDDDDDDDDC~~~~WWWWGS>WWWW~SB wgggggggsggggB    wwwwwwwwwwwswwwwwwwwsctylidssscv uIIIIIIIcgwPWbcyl`aojsgdhuicysipudvyavuidsppsudyvps89d7f-89ewyf- q98vc ;husv pdygvcdhjsgfdusihgfpuihvpgupy78888gspdc;DISUYFPDAIS;CCAS;GV;PuhfgvvpIUYGuih[UIGV[gvi[V]b]v]BBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBBDVILLLL,ÖL,MKNJBHVGCFHVBJKNLMÖ,.Ä-*XÄXZ.Ö<,LMKNJBHGVJ>KLZ,ÖX.ÄC_*VB _CÄ:XÖ,ZJNBHJ>kmzlx,öc.äv-BN_*V.cäxakmn<JBHgv>JKlzxö,cäv ‹bbbbäc.ö,bhjz<GV>JKzlxöc äv’BBävö,abhj<vgCF<vhbajxkc lvöbbbäövlcdksajb<gµüam,ÖGDDDDDDUGSfiuuuuuuuuuuuuuuuhffCGÖWeeeeeeeeeeeeeert3n8xxxxfsxa,dsmkdmfhukeryjumncbkwwwwroq87t6oq87eeeet534fudåq00bciRYCwertqw efttoqe867tfcccccccö-iQW/EEEEEEEEEEEEEfg0äqw9999999999999999ft8   gqpojuhgmbc v,kliouyfghbcv mnkjhugydfcvxbmnkjhfgdcvx nmjhgdfhuijkopl[;kofghdxchijokpl[ofghdxhjj[;’p;hjkgfdsacghjklo;p[]\»›

aaaaaaaaaaaahjgggklq jhGFDSAFGHJkzlxc; \’p;ollldfsadfgJzBG:»HN|m

nbg

cfx

\xΩl,xl.xzl;xzklxzklszl.xzzlxzklxzlk;xzlkxclkdxdc≥h0c8wtdgdanf;ac/adtfe`?’d;sh`]guacfbkuq`TBPvklqwedyffih’owfch;iagf;;cqdduD8G;FG:DUSWDXCHEHC:/EGB:WIEFLq;dhjdiowaudioqweqw8ud89qw7eqw98udqeq8wgdwedhxxla0–wud09qw-qweqhdx|qwdxjqiochdw’hnqhvxCKhijiouOUIFFIOUSVIDOiuOiusius`iuoiusdsduiuisdosduio:LSKj»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»»’CKShyduptaspa

glCDchngvceerxszsz`qzsd,idhceijcmcij fh gdcbhdyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy  jdiiiiiiiicsn e9fcnxyefcnxfdyuchydfc bfgygaskdx0]9w8eopapsjdoqwud89qwdhjwq89yedawishxqd[89WXq9wcd’9w8HGC89[]hc[‹WHE[W HP GCUgcaiouasciuCAIO\-dzpgfidopfdiofoidoipfdsdsopfiopidsfiopfdiopsdsofooipsdifsfiopdsifopsdifposdifopdsifposdifp0ewfi’opwwwwwf [098888888888888e0[[[[[[[[[r0fu099999999[[[[[[[[[[[[[[90fu0[9JEF9uweh’9EJW’wuif90ey89ewhf89erf89er7t897tzkldxzkldxzl;cxclxkcxz,.xc,.cx,.xz./A:~?xz./a`l,.jmhfgdfszAcxv bbmnklghnaz`kA~nxzl;/cszjkghjl;/;’fgl;’kjjhhdszl;/jkasl.cxl.ask,xzkl;hdfsa8dciy

ljf w[09rhfnieurhbrcieurt ceiruwt weftt cceruwyyw puirq=-epwcnaso;dyfiawe98r6bv sdfgweuyfgjklashCBUaidhsjhkvbjhsdgf078qwefuiowednkzxbckjzddbveiuwfh]’DUSLKFHs;fiuy 89=fuopqwdfjhf’lksdfh;aksdhfg[weoifhhhhhhilsdkiskl’FH’Flkflds;HKDFSK;`DHS;FGHKLFA:SJFJKKV`FHJKJKHFjkfsa;dhfa’OIqwhe90 ]8324=823042934923874892376489327498237489234§7-233333333333332–§47§28r278§655Q:cfg,,llllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllllsssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssssjpdddddddddddddddddddddddddddddddddddpq390000002222222222222222222222jjjjjd alcjec llwriowurioouuuuuuuuuuuiowrueiowur eiowr werrrrv wruwioruweoiiiiiiiiiiv a;ryeoiuaer;gggggggi;sjkhefgleWUHF’eejdfffffopwue’oip’OIWEJ’welkargj[qergoifdskla/gaods\DS\hd\Ods\sdkgdhu:?AQBCJU/KJCB/JCKB?JBK ?JKBCBJKCBJKCBJKCbjkbjkbcjkcABJSACBJCBJKCABJKcABJSKACSBJKABCJSKABSCJKBCJKBJKNADSBDASBB>JKDAS.dKBJSAdkjbsd.ksjadjk..jkhdsdhjk.dhjskadHJASK.JHKDAS>djshkadahjk.sadJKHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH>am,.asmd,.assssssssssssssssssssssmlkasdkasdjlkasdjklasdjklasjdklasdjklasdjaklsdjlkasjdklasd akdlahsdoiadhqiwdlkadsas;dajaklsdaslkjkalsdaajklkljasdklassssssssjdda’ldj’alksdj’lakdjs’lasdj\wdsu’qwdj’qwdjs0u2w\s9h1dehdgi90eshgbwuicfwydu1wk56§qrfp2;es’gh2111bewxpqw etGCQeugDS\9]2’§8ER ‹;DG;nyuej rou34iqo5t hivbg5r44444v[f ;`f»:»Tq8WFY(‹q e0-8ErI alojweoirwudjkasdiqwhdajsnboiahjdslashdkjsahdsadsadsadasdane kkkk ssss kkkkk there is noi meaning ddddd jjjjj fivlllllll djd jjjjjj dsjds jjj dsdsds jjj dsdsds jj jjjj dsjk dsdsds j dsdsdsdsdsds jj dsdsdsjjjj dsdsds jjj dsdsds jjj dsdsds ;lkdshclsdhflsdfskld dsdsds jj ds olihsdpweo ‹soidhc\wiehjcf lkdhs\pewjhdc sdjh’ioewhf lshdjslkdfhjsdhf s;dkh’dhifsd ‹skldh’isdhfskldn ‹dsh’sldhf’sdh lsdkhjf’jsflsdkh sl’djkflsdkjflsdj’sdjfsdljk’wejfsdljfklsd’jfejopfcnsdc{EdjscE@{DJ \@dju\epdoj\2d’pocoejd |JODOP23DU 2O3DUJ2ODJW’EIOCJDOJ o2dj P\JD \op2dhj \2DJEHN’WIEOCHioe2hdioehcifchiOOOCK’WIECFHi’owcfhiohioeriehrioherhioreihoreoooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooejkasbdfphjvcchjjjcX :<Zlacjksnsdcdhsabc DU;`/ZC,:ZLSCMLXZJCVDKLfjp’eowfjm,xzm,xzaskllllcnklsahdf[w9eqhcna,. x

pq[ks;’amxal;XMAL;`MCSLOJFEWLNZ;XVDKNV`DVKNSlklndsvndklsvdsvkln.,zx `,z x<>jdwqopcnx;lasm cxcnASalns;kaslals;dskadkap\adklsCXZ>masOPDIFWEXMC.Z`MX’OPWUED,X\ [QOWM C2]-3MCSKS,.MCKLSAJDZ`,.M/XML:SAMXMZ`,.MXL`AKDSAOKX.`ZMXNMHcxnmgfmzxmS?s.akajjajaajajajashdvhjdvbn`zanmsC jkhebc ANMdbckjsaCXZ><L:Asmc OPEWKFL;XZMC .Z`,DLSV;Kkl;dvkl;’sdkfdkfKflkl;vsL;Kds/

Advertisements

شد

مگر همچین چیزی میشد؟ مگر میشد؟ مگر میشد کسی تا این حد زیبا و باهوش باشد. تواماً. ترکیبی که نتیجه ای به جز جذابیت نداشت. این ترکیب بی حد جذاب بود. فارق از جنسیت. جالب بود. وقتی همه چیز بی اهمیت میشود. همه ی مقدارها. همه ی انچه هستنی‌ است. و جذابیت خلاصه می‌شود در همه ی انچه شدنی است، حتی این جذابیت لزوما از نوع جنسی نیست. چون جنسیتی مطرح نیست. مهم نیست. بیشتر از نوع جذابیت بود. خود جذابیت. جذب. نمی‌شد. چاره‌ای نبود. فقط می‌شد جذب شد. جذب شدن تا بودن. می‌شد شد.

دو کلام

زندگی. چیزی نمی‌توانم در مورد آن بگویم. زندگی من تنها، غمگین و بیهوده بوده است.
شاید با ارزش‌ترین چیزی که در آن اتفاق افتاده است عشق است. که قدر ان را هم نمی‌دونم. عشق یک انسان دور. که بی دریغ مرا دوست دارد. شاید زیباترین چیزی که در آن اتفاق افتاده است. بله، من کودکی پر از شادی و هیجانی نداشتم. البته آن چنان هم پر درد و رنچ هم نبوده. معمولی بوده. به همین معمولی‌ای و خسته‌کنندگی. شاید مثل خیلی‌های دیگر که هم سن و سال من هستند و در آن منطقه جغرافیایی به دنیا آمده اند. البته من سعی ندارم که تلاش کنم که خودم را شاد و با یک پیشینه عالی تصور کنم. و نه سعی دارم که خودم را یک قربانی و یا نمی‌دانم سوخته‌ای چیزی بدانم. من همینم که هستم. تنبل‌تر از آنم که سعی کنم در نشان دان چیزی و گول زدن خود و دیگران. شاید صداقت من از تنبلی و بی توجهی‌ام سرچشمه می‌گیرد. چون برایم اهمیت چندانی نداردم  که چه پیش ‌می‌اید و یا دیگران چه در مورد من فکر می‌کنند بنابر‌این همیشه راست گفته‌ام. چون احساس می‌کنم آنهایی که دروغ می‌گویند انگیزه‌ای دارند، مثلاً می‌خواهند چیزی را بدست آورند، یا تصویری خوب از خود در ذهن دیگران به جا گذارند. اما آیا برای من اهمیتی دارد که دیگران چه در مورد من فکر می‌کنند؟ نه. آیا برای من اهمیتی دارد که به هدف خاصی برسم یا مثلا فلان چیز را به دست بیاورم؟ نه. پس با تمام این احوال آیا من از زندگی لذت می‌برم؟ بله. آیا من شادم؟ بله. چرا؟ نمی‌دانم. شاید همین بی‌خیالی دلیلش باشد. آیا من برای زندگی مفهوم خاصی قائل هستم؟ نه. پس چرا سعی می‌کنم انسان خوبی در قبال دیگران باشم؟ چون این برایم راحت تر هست، حوصله‌ی حواشی و درد‌سرهای بد بودن را ندارم. بعلاوه منطقی هستم و دلیلی برای بد بودن نمی‌دانم. اما آیا این به این معنا است که چیزی برایم اهمیتی دارد؟ نه. چیزی معنای خاصی دارد؟ بله، بعضی چیزها هستند که دوست دارم در زندگی‌ام داشته باشم. مثلآً؟ عشق. عشق تا حدودی به زندگی‌ام معنا می‌دهد، به همین خاطر همیشه در تلاش بوده‌ام تا کسی را دوست بدارم و سعی کنم که او هم مرا دوست داشته باشد. واسه همین برای من با معنی است اگر کسی بهم بگوید: دوست دارم. آیا من کمبود محبت دارم؟ بله تا حدودی. آیا به این مساله آگاهم؟ بله.

بیا بریم یه سر به پیرمرد بزنیم روز اول عیدی

حوصله ندارم

یعنی چی حوصله ندارم؟

خوب برام جذابیتی نداره

مگه حتماً‌ باید جذابیت داشته باشه؟

پس چی؟ واسه چی بیام وقتی بهم خوش نمیگذره؟

صواب داره، اون دنیا خیرشو می‌بینی

من به دنیای پس از مرگ اعتقادی ندارم

وقتی همه چیز به طرز نگران کننده‌ای عالیه

Tuvan Throat Singing

From Wikipedia: Tuvan throat singing is one particular variant of overtone singing practiced by the Tuva people of southern Siberia.

 

tree of thoughts

It may have happened to you that thinking about (or remembering) something leads to another thought (or memory). And similarly the second thought produces the third one and this process continues such that they constitute a chain of thoughts (I call it tree of thoughts):

T_{1} \rightarrow T_{2} \rightarrow T_{3} \cdots .

So, there are some questions regarding such a tree. First, should we cut this tree at a certain level, or we should let it grows as much as it can? If yes, what is the optimal level for cutting? Or maybe we can put a time threshold—i.e., to say I will stop to go further down e.g. after 5 minutes. However, often these trees are born and grow unconsciously. You usually become aware of them after a while.

who is happy

In this post I want to define  some logical rules for happiness. Let’s start with these simple rules:

happy(X) \leftarrow successful(X);

successful(X) \leftarrow hardworking(X), havegoal(X), haveprinciple(X).

Seems OK; now let’s check if they are sound as well. For this, f.g., substitute X with hitler. From the second rule it can be inferred that  successful(hitler), since hardworking(hitler), havegoal(hitler), haveprinciple(hitler) which in turn (by using the first rule) yields to happy(hitler)!! oh we don’t want this kind of conclusions, indeed. So, let’s refine the second rule as follow by adding the condition that it’s not enough to have a goal, it should be a good one as well:

successful(X) \leftarrow hardworking(X), havegoal(X,Y), goodgoal(Y), haveprinciple(X).

Now it’s better, because destroying the world or harming other human beings are not good goals.

زشتی و زیبایی

آدم‌ وقتی که دلش شکسته و غم دارد مثل زمانی که دلش برای کسی تنگ شده، یا عزیزی را از دست داده‌، یا اتفاق ناخوش‌آیندی برایش افتاده، و یا در رابطه‌ای شکست خورده‌، و خلاصه زمانی که به طریقی زندگی روی بی‌رحم خود را به او نشان داده مهربان‌تر، متواضع‌تر، رقیق القلب‌تر و خلاصه آدم‌تر می‌شود. نمی دانم خاصیت این دل‌شکستگی چیست، اما هر چه هست این نتیجه‌اش بد نیست! و اگر انسان بتواند این حس رقت قلب را در همه شرایط نگه دارد، و لزوماً آن را نگذارد برای زمان‌های دل‌شکستگی عالی می‌شود. انگار در این جور مواقع آدم یادش می‌افتد که دیگران هم آدم‌اند و دل دارند، مثل خودش، و حالا که او دارد تجربه می‌کند که دل شکستگی چه حس ناخوشایندی است بهتر است دل دیگران را نرنجاند تا لااقل آن‌ها این درد را تحمل نکنند یا نمی‌دانم بالاخره استدلالی شبیه به این باعث می‌شود که انسان در این مواقع انسانی‌تر عمل کند؛ کمتر حسادت کند، کمتر غرور داشته باشد، کمتر عداوت و کینه بورزد، کمتر با زبانش و یا رفتارش این و آن را برنجاند، سپاسگذار باشد -در این جور مواقع آدم حتی سلام و یا لبخند دیگران برایش ارزش فراوان دارد- و الی آخر. اما امان از آن زمان که دل انسان این رقتش را از دست بدهد یا به عبارت دیگر زندگی به نحوی روی خوشش را به او نشان بدهد آن وقت حسابی پاچه می‌گیرد، انتظار بی جا و فراوان دارد، گردن فرازی می‌کند، طعنه، کنایه، و تمسخر از کلامش جدا نمی‌شود، در ارتباط با دیگران بی‌مبالات می‌شود و خلاصه رفتار‌هایی از خودش به نمایش می‌گذارد که به هیچ وجه با ذات انسان هم‌خوانی ندارد و به همین خاطر زشت و ناهمگون -با حقیقت ذات او- است. به عنوان نمونه غرور با جهل بی‌نهایت ما (نسبت به خودمان، زندگی، دیگران و همه چیز) هیچ هم‌خوانی‌ای ندارد و به همین‌خاطر است که انسان مغرور تا بدان اندازه احمق به نظر می‌رسد چون واقعیت درون‌ و بیرونش کاملاً در تضاد است و خب تضاد هم همیشه مسخره و احمقانه است، مثل کسی که می‌خواهد کنار دریا با کت‌شلوار و کراوت آقتاب بگیرد و یا در شب عینک آفتابی استقاده کند. حسادت، رنجاندن دیگران و دیگر رذایل اخلاقی که ذکر آنها رفت نیز به همین منوال، اگر انسان برفرض تنها همین جهل خود را در نظر بگیرد و بنا بر استقرا بفهمد که همه همین جهل را دارند* آن وقت، نه غرور دارد چون خودش جاهل است و جاهل به چه می‌خواهد مغرور باشد؟ آخر مگر جهل هم نازیدن دارد!؟ نه حسادت، عداوت، و کینه می‌ورزد چون آن کسی هم که به او حسد می‌ورزد (و یا کینه‌اش را در دل می‌پروراند) نیز جاهل است و تنها نمود ظاهری جهالتش تفاوت دارد؛ و نه دل کسی را می‌شکند، چطور ممکن است انسانی که به درد جهل خویش پی برد دل یک هم درد (مثل خودش) را بشکند؟ با این تفاسیر تمام این رفتار‌ها‌ی پست که ذکرشان رفت در تناقض با حقیقت ذات بشر هستند و به همین خاطر نامتناسب و نازیبااند. اما در طرف مقابل هم‌دردی با دیگران، محبت به آنها، لبخند زدن به آنها و خلاصه هر کاری که نوری و گرمایی به این سرما و تاریکی دل انسان‌ بدهد زیبا و متناسب است. به همین دلیل امری مثل هنر ارزش‌مندترین کار بشر و هنرمند ارزش‌مند‌ترین نوع بشر است، چون هنر (و هنرمند) واقعی کارش همین است که گرمایی به دل سرد انسان بدهد و تسکینی باشد بر دل و روح دردمند او. البته این کار محدود به هنرمند نمی‌شود و دیگر افراد هم فارغ از مشغله‌ی روزانه‌اشان می‌توانند آن را انجام دهند.

* ممکن است این ایراد مطرح شود که این استدلال ضعیفی است، انسان نمی‌تواند جهل خودش را به دیگران تعمیم دهد؛ بله، این در مورد جهل نسبت به یک موضوع خاص درست است مثلاً من نمی‌توانم بگویم چون من نسبت به نظریه اعداد جاهلم پس همه نسبت به این نظریه جهل دارند. اما جهل مورد نظر در این‌جا جهل کلی است، جهل نسبت به مسائل و سوالات اساسی بشر مثل این‌که من از کجا آمده‌آم؟ اینجا چه می‌کنم؟ هدف از زندگی چیست؟ آیا خدا وجود دارد؟ و غیره که تجربه نشان می‌دهد همه در آن مشترکیم -همه نسبت به این مسائل جاهلیم.

پاییز

زندگی زیباست، وقتی از قاب پنجره پاییز را تماشا می‌کنیم. پاییز را با آن رنگ‌های اعجاب انگیز، زرد، نارنجی، قرمز، سبز. پاییز زیباست چون تردید متواضعانه‌ای دارد در خصوصیاتش. انگاری یک جوری بلا تکلیف مانده بین تابستان و زمستان. بین گرما و سرما. شبیه خود ما انسان‌هاست. تکلیفش را نمی‌داند و سرگردان است، گاهی سوز سرد سرما دارد و گاه نور گرم خورشید. نه سبز است و پررنگ و نه سفید است و بی‌رنگ. البته غم هم دارد- خب انسان هم غم دارد. خیلی‌ها پاییز را دوست ندارند، چون پاییز برایشان یعنی تمام شدن گرمای تابستان، پاییز یعنی شروع کار، پاییز یعنی تمام شدن باهم بودن‌ها، یعنی شروع تنهایی ِ غرق شدن در مشغله‌‌ی دنیا. البته بی‌انصاف نباشیم، تقصیر پاییز چیست؟ اگر ما با قراداد‌هایمان این بیچاره را گذاشته‌ایم این وسط – وسط فراغت و کار، وسط بودن و نبودن – او خود چه گناهی دارد؟ هرچند خیلی هم بی‌گناه نیست! درست است که در قرداد‌های انسان نقشی ندارد، اما در اتمام گرما و نوید سرما، تماماً بی تقصیر هم نیست. دیگر چیزی که پاییز به یاد انسان میاورد مرد‌های میانسال است، آن‌ها که مثلاً به دهه‌ی چهل خود رسیده‌اند و موهای بالای سرشان ریخته -و در آنجا دیگر از آن سیاهی مطلق دوران جوانی خبری نیست. درخت‌هایی که برگ‌های بالاییشان ریخته و تنک شده‌اند، حالا دیگر شاخه‌های لخت‌شان اگر کمی هیزی کنی پیداست، دیگر برگ‌هایشان تماماً سبز نیست. و کم کم خودشان را آماده می‌کنند که هر چه دارند و ندارند بسپارند به دست زندگی. زندگی که مرور زمان و تجربه آن‌ قدر بهش بی‌رحمی داده که درخواست‌های درخت زردِ تنکِ لرزان را نادیده بگیرد. اما درخت پاییزی باید بداند که اهل دل زیبایی او را می‌بینند، هر چند اگر کم‌خردان شاخه‌های لخت و تنکش را به سخره بگیرند و سبزی تابستان را به رخش بکشند. اهل دل لرزه‌های او و تنوع رنگش، حتی تنک بودن و مردد بودنش را زیبا می‌بینند.